 |
 |
|
| |
Ik ben Yara en mijn passies zijn: Mijn beestenboel thuis, mn mannetje Patrick en het maken van Poppenhuizen en Miniaturen,
Klik voor mijn levenswerk hier!
Op deze weblog, of zeg je:"op DIT weblog" Whahaha, nouja whatever, wil ik mijn dagelijkse rompslomp neerplanten  . Veel plezier met lezen en kijken...
Kijk ook eens op mijn website. Hier laat ik mijn Hobby en Passie zien.
(klik op t plaatje voor mijn site)
Kerstmarktje pakken met Dinnetje Daan
Yaartjes log
|
12 December 2010 | 13:23:47
06.30u TRINGGGGGG de wekker ARGHHHHH... 06.48u eruit gekropen en me zo naar de badkamer gerold
lekker onder de warme douche. 07.00u aankleden, Pat smeert intussen mn broodjes beneden en Heeft ook al mn dinnetje Daan thuis opgehaald, wat een gouwuhh kerel heb ik toch.
07.05u beneden, opmaken en 07.28u de deur uit. Bushalte is meteen 8er mijn huis en de bus zou om 07.35u vertrekken, we liggen nog keurig op schema.
Mooi plekje uitgezocht op de 8erste 2 stoelen onderin de dubbeldekker. De bus is nog lekker rustig op dat moment. Daar kwam snel verandering in. Na In A'dam Noord, Op CS A'dam en op t Amstelstation gestopt te hebben is de bus echt helemaal vol. Wat een gekakel op de vroege ochtend (hoor sommige denken:"Moet jij nodig zeggen Yaar" maar believe me, ik ben helemaaaaaaaal geen ochtendmens en dus de rust zelve). Sommige kon ik de nek wel omdraaien met hun schelle stem
Na mn broodje te hebben gegeten en appelsapje redelijk bij gtrokken weer van mn ochtenhumeur
dus begon ik hard:"DAAR BOVEN OP DIE BERG...." te zingen, kreeg alleen maar boze blikken en lege pakjes drinken naar mn hoofd
probeerde nog:"IK HEB EEN POTJE MET VET..." maar dit x kreeg ik een waarschuwing van Cor de buschauffeur dat als ik niet ophield met "de rust" te verstoren dat hij me aan de kant van de snelweg zou zetten, flauw hoor
Toen ik ergens vlakbij Düsseldorf naar voren liep en de microfoon van de buschauffeur pakte en riep:"Beste mensen, aan uw linkerhand ziet u rechts niets" was het hek van de dam en stond ik ineens in de berm aan een duitse snelweg. Gelukkig was er een bus van OAD reizen die mij zo zielig vond omdat ik daar huilend op een steen en helemaal alleen langs de snelweg zat. De chauffeur zei:"Sta op meisje lief en droog je traantjes af, kies een plekje in de bus waar je zitten mag..."
en zo kwam ik alsnog terecht aan de kade van de Rijn.
Tot zover het Duitsland avontuur waarvan een deel natuurlijk verzonnen is is he...
Wordt vervolgd, krijg zo visite...
Turks koffiehuislicht
Yaartjes log
|
17 September 2010 | 20:30:01
Ik hou van knus licht in mn woonkamer en niet van dat turks koffiehuis licht (TL)
Ik had zo'n philips soft flame gloeilamp in mn schemerlampje, zo'n oranje peertje, super knus licht gaf dat. Helaas, gloeilampen hebben niet t eeuwige leven dus is hij gisteren overleden, moge hij rusten in vrede.
Ik Naar de bouwmarkt, schappen vol met lampjes, keuze zat zou je denken maar allemaal spaarlampen en geen 1 die oranje was  . Ik vragen wat er is gebeurd met de soft flame gloeilampen, die worden dus gewoon niet meer verkocht volgens de beste jongeman die mij te woord stond  .
IK GELOOF T GEWOON NIET! Ik heb dus een 5 watt spaarlampje nu, op aanraden van deze zelfde beste jongeman, mee genomen, en die zit nu in mn schemerlampje en wat denk je? Ik kan er dus mooi een potje bij kaarten hè 
Ik ga er maar mee terug om te zeggen dat ik de gratis speelkaarten die je er bij krijgt niet heb gekregen
Weet nu niemand waar ik nog aan soft flame peertjes kan komen, van die mooie oranje? BOEHOEEEEEE HELPPPP
Mediterende prinses Part deux
Yaartjes log
|
09 September 2010 | 14:52:20
Woe. 08-09-2010
Met moeite stond ik vanmorgen op om 11u, weer een onrustige nacht 8er de rug. "Zo vanavond weer naar mediteren, nu niet vergeten je medicijnen te nemen anders wordt t weer een chaos in mn bovenkamer".
Eindelijk beneden na 15 min onder de douche gestaan te hebben krijg ik vervolgens een hele lading gezeik over me heen van mn werk, geen zin om over uit te wijden hier op mn blog, was iig NIET LEUK en dus schiet ik meteen weer in de stress. "Tot 10 tellen Yara, je kunt het, NIET in de stress schieten" pfff makkelijker gezegd dan gedaan en al helemaal als je pas 1 les 8er de rug hebt DIE NIET GING ZOALS HET MOEST!
Uiteindelijk toch iets gerust gesteld door een van de medewerkers op kantoor dus meteen weer een stukje rust in mij wedergekeerd.
"GOED, vanavond dus mediteren, en dit x ga ik mijn stinkende best doen!"  .
18.30u, het begint me toch ineens te stortregenen   en jahoorrrrr...
PINGGGG de bal van de flipperkast machine wordt als een raket afgeschoten in die bovenkamer PING PING PONG PANG  de ged8ens schieten alle hersencellen uit "WHAAAAAAAAAA ik kom zeiknat aan, WHAAAA in die natte kleding zit ik niet lekker" "Maar Yaar" probeert manlief "je hebt toch een regenponcho?" "JAAAA MAAAAAAAAAAAAAARRRRRRRRR....bla bla bla (hoofd wordt nat, kan de cappuchon niet opzetten want dan zie ik niks als ik opzij kijk) bla bla..." zo zit ik dan 10 min te tieren van jawelste en PLOP weg is de bui  Flipperronde voor Jan doedel gespeeld  .
"ZONDE ZONDE van je energie Yaar, wanneer leer je t nou eens".
18.42, Ik stap met volle moed op mn scootertje op naar de meditatieles. Het is droog dus ik wil racen om ook droog over te komen. "Pfff tis best een stukkie rijden, 3 km in de waterkou maaaarrrr tis voor een goed doel, YARA GAAT LEREN ONTSPANNEN!"
18.57, Ik stap binnen, de hele mik mak zat al met hun togus op de meditatiekussens of stoelen. "Oke Yaar wat doe je, stoel, grond, stoel, grond? GAAAAAAAAAN WE WEER, BESLIS, NUUUUUUUUUU. "Okeeee, om maar niet op te vallen gaan we de grond proberen". Yara installeert zich tussen de zweefdiva's, compleet met mat en meditatiekontkussen. "Zoooo deze zweefdiva zit ook pfff, zullen ze nu allemaal ged8 hebben "kijk haar nou met dr dikke togus moeilijk doen"?" NIET AAN DENKEN, JE KOMT HIER VOOR JEZELF"
Mijn nwe motto "Ik kom hier voor mezelf" ook op de sportschool, het helpt me enigszins de gedachtens die ik voor anderen denk te bannen. Ook dat moet ik zo afleren, wil niet voor anderen denken  .
"Goed" Marjan, 'de Juf' begint haar zweefpraatje, "ga zitten zoals jij denkt dat je relaxt en ontspannen zit" "hmmm is relaxt en ontspannen niet 1 ding? HOU OP EN BLIJF BIJ DE LES YARAAAAAAAAA  " Marjan is al 2 zinnen verder waardoor ik de oefening niet snap en dus mijn ogen maar sluit en doe alsof ik heel druk aan het mediteren ben. "GODVER wat zit dit KUT, pijn in mn rug, IK MOET anders zitten" ik zie vanuit mn ooghoeken dat Marjan mij (en de rest van de klas) in de gaten houdt."oke doorbijten dan maar, wil geen stoorzender zijn, ben ik mijn hele leven geweest in alle lessen, NU NIET" zo zat ik daar dan een Fokking kwartier lang alleen maar te denken "AUW MIJN RUG". Na die oefening dus toch maar weer naar een stoel vertrokken. Ik mocht ook gaan liggen hoor, en ow wat had ik dat graag gewild maarja niemand ging liggen dus ik ook niet, "STEL JE VOOR WAT ZE DENKEN"
WEG MOTTO!!  stom stom...
Op de stoel ging het me redelijk goed af en heb ik voor mijn gevoel toch even de stekker van de flipperkast eruit kunnen trekken.
19.45u, nog een kwartier te gaan. Tjoeke tjoek tjoek "KLOTE TREIN, altijd heb je vertraging en nu rij je op tijd GRRRR" tik tik tik, de regen begint op t raam te spatten, harder en harder tot er alleen nog maar pijpenstelen te zien waren. "ARGHHH  WAAR IS HET STOPCONTACT, DE STEKKER MOET ER WEER IN"
20.15u, Yaartje komt als een verzopen kat de bijkeuken in stappen, met het hoognodige gevloek natuurlijk...
Tsja of ik het ooit zal leren... misschien dat de tijd dat zal dat doen!
Mediterende prinses
Yaartjes log
|
01 September 2010 | 23:00:39
Druk druk druk, altijd maar die flipperkast in mijn bovenkamer, slecht slapen, kortom druk druk druk...
Ik heb me opgegeven voor een cursus mediteren, een cursus wat YARA?? Ja je hoort het goed, ik ga leren zweven, op zoek naar mijn diepste ik, daar diep in mijn diepste kern AHUMMMM!
Kom ik daar aan, plate onder mn arm, geitenwollensokken in mijn tas, geitenwollensokken was wel het minst wat ik mee kon nemen toch om het gevoel te krijgen dat ik er een beetje bij zou horen. Ach een uurtje in die vieze wierooklucht vertoeven, what the hack, voor 65,- eurie voor 10 lessen,hebben we dat er wel voor over.
Nou de zaal was vol, 13 vrouw en 1 man in een kleine zaal,GEEN WIEROOK YEAH, maar het ging. De dikkere dames zaten allen op een fauteuiltje de dunnere mensen op een matje met een meditatiekussen op de grond. Hmmm wat zal ik doen? stoel, mat, stoel,mat, stoel, mat MAKE UP YOUR MIND oke stoel! Hoor toch bij de dikkere dames he. Heb me de hele les zo ongemakkelijk gevoeld op die stoel. Maarja waar voel ik me nu niet ongemakkelijk met dunnere mensen om me heen.
"Voel je tenen zonder ze aan te raken" (Oke Yara voel je tenen, voel je tenen.....had ik de wasmachine nou uitgezet thuis?....je tenen Yara, je tenen, oja mn tenen, je hebt 10 tenen...zou mama mn kaart wel hebben ontvangen?) "voel je kuiten" (ow zijn we alweer bij de kuiten, oke voel je kuiten, je kuiten.... hmmm ik voel niets, wat bedoelt ze nou? Nee ik kan t niet vragen nu, hou je ogen dicht en doe alsof je t snapt Yara) "voel je dijbenen, mensen die op de stoel zitten voelen dat ze de stoel raken" (ja die klote stoel, pas er net tussen met mn dikke togus) "voel je billen" (ja ik voel mn billen, want ze zitten klem tussen de stoel, oke hou je hoofd erbij Yaar, doe alsof je t snapt)"adem in door je neus en uit door mond, dit mag met geluid" (ONEEE geen geluid, IK HAAT GELUID!, aden in adem uit, adem in adem uit pfffff)
Volgende week wil ik liggen en niet zo te kijk zitten in die stoel boven de rest uit en naast de dikke thee tantes...
Het is poging 101.233 maaaaar het is iig weer poging...
Vandaag was weer Zingen op de Zaan, editie 5! Was weer gezellig met mn dinnetje en onze hubbies!
...Als er dan weer eens een man in je leven was hoorde of zag ik je nog zelden, zo ging het 19 jaar in onze vriendschap  . Ik heb dat geaccepteerd van jou, ik wilde jou niet missen in mijn leven, zocht jou altijd weer op als ik je lang niet had gehoord en t was altijd weer meteen goed tussen ons, we waren nooit "uit elkaar gegroeid" zeg maar. Juist nu ik weet dat ik jou NOOIT meer KAN opzoeken wanneer ik weer eens behoefte heb aan jou, Peet, in mijn leven heb ik het zo zwaar. Ik heb dus nu zo'n behoefte jou te zien, te spreken, alsof de klap bij mij juist nu het ergst valt. Al een paar dagen, vanaf t weekend, heb ik t zo zwaar ineens met het gemis. Ben dus weer even heel erg mee bezig met jou.
Vallen en opstaan hoort bij rouwen, we moeten er door heen. Maar het moeilijke is dat wij niet weten waar jij nu precies bent en of je ons kunt zien, voelen e.d. ik ben daar meestal te nuchter in, geloofde nooit zo in die dingen maar ik wil het nu zo graag geloven dat je ons idd kan volgen alleen blijft het twijfelachtig in mijn hoofd. Ook dat maakt mij extra verdrietig 
De afgelopen 5 maanden probeer ik alles uit die 19 jaar terug te halen wat we samen hebben mee gemaakt, ik weet een heleboel dingen maar ook zoveel niet meer. Er waren periodes in die 19 jaar dat we elkaar wel 4x op een dag spraken, gewoon om even te vertellen dat die ene leuke jongen had gebeld of dat HIJ weer eens langs kwam op je werk of dat soort "chicktalk" en er waren soms wel maanden dat we elkaar nooit hoorden.
Ik vind dat we een bijzondere vriendschap hebben gehad, een dierbare vriendschap.
Ik moest dit even van me afschrijven liefje, zit weer heerlijk te janken nu... Mis je zo
Een regenwoud omzagen in de n8
Yaartjes log
|
15 December 2009 | 22:19:03
Wat is er verschrikkelijker dan een snurker die op zijn rug ligt? Een snurker die je ‘s nachts ook met tachtig zagende decibellen uit je slaap houdt wanneer hij op zijn zij ligt. Tennisballen in de rug van zijn pyamajas naaien? Tennisballen naaien in de zijkant van zijn pyamajas? Forget it, dit type snurker ronkt nog als een drilboor wanneer hij ondersteboven hangt, met als gevolg boze buurtbewoners die je vragen hoe je het toch in je hoofd haalt midden in de nacht te gaan verbouwen.
Hoewel je hem steeds weer met een liefdevol zacht tikje tracht te resetten, zou je hem na maanden gebroken nachten bij voorkeur bewusteloos willen slaan, hem uit zijn bed willen trappen, zijn neus willen dichtnaaien, een emmer water over zijn gezicht willen smijten, dit alles voor ten minste een paar uur stilte; dát zijn nog eens anti-snurkmiddelen waar je wat aan hebt.
Maar nee, dat doe je uiteraard allemaal niet. Want je houdt van hem. Maar hoe lief en romantisch hij overdag ook is - ’s nachts haat je hem. ’s Nachts fantaseer je dat je de bos rozen die je spontaan van hem kreeg en je aanvankelijk nog wist te ontroeren, in de fik steekt. ’s Nachts beraam je dat je de doos bonbons uit het raam gaat keilen. Wil je zijn liefdesbrief in niet meer te lijmen stukjes scheuren. Je haat zijn gepiep, zijn gezaag en geknetter. Je haat de rottdweiler die uit zijn mond buldert en de klanken van een gescheurde V-snaar. Je hoort hem nog liever luidruchtig boeren en ruften, dan wel tieren en vloeken tijdens het behangen.
‘Kan ik er wat aan doen,’ is derhalve het ergste dat hij kan antwoorden wanneer je hem verwijt ‘dat het lawaai dat hij produceert echt niet normaal is’ en ervoor zorgt dat je hem, bij de eerste de beste decibel die daarna nog je trommelvliezen irriteert, daadwerkelijk zijn bed uit trapt.
Want hij kan er wel degelijk wat aan doen. Stoppen met roken misschien. Of een paar kilo afvallen. Geen alcohol nuttigen vlak voor het slapengaan. Maar het zal hem een worst zijn. Het interesseert hem geen tennisbal, want híj slaapt wel. Maar jij al tijden niet. ‘Neem in godsnaam een of ander anti-snurkmiddel in,’ protesteer je uiteindelijk uit wanhoop, ‘en anders voor straf een paar maanden geen seks.’ Heeft hij ook eens iets om wakker van te liggen. Dat laatste wil hij na jouw afpersingspraktijken toch maar eens proberen, en dat blijkt zowaar te helpen. Hulde aan de uitvinder van de anti-snurkspray! Totdat je er op een kwade dag achterkomt dat manlief het middel blijkbaar is ‘vergeten’ in te nemen en je broodnodige rust hierdoor wederom wordt verstoord.
En daar ga je dan maar weer. Voor de tigduizendste keer en een aantal jaren slapeloze nachten verder: op naar de logeerkamer, indien je geluk hebt, of naar de bank, indien je pech hebt, met een kussen onder je arm, ondertussen denkend dat je morgen naar een advocaat zult gaan voor het aanvragen van scheidingspapieren of – in het ergste geval – dat je het kussen op zijn gezicht zou kunnen leggen en zo voorgoed van het gezaag af zou kunnen zijn.
Wederom een column die me op het lijf is geschreven. Bron
Gaap me te pletter
Yaartjes log
|
11 December 2009 | 01:25:46
Het zou best eens kunnen dat je gedurende het lezen van dit stuk een onbedwingbare behoefte krijgt om te gaan gapen.
Er zijn van die momenten, dikwijls ongelegen momenten, waarop ik tevergeefs pogingen neem om mijn mond in bedwang te houden. Ik zou me moeten concentreren op mijn gesprekspartner, op degene die mij tijdens een cursus tracht uit te leggen hoe ik iets op iets moet toepassen, maar op zo’n moment denk ik alleen maar aan mijn eigen mond. Dat-ie dicht moet blijven. Want geeuwen tijdens dergelijke gelegenheden, dat kan niet. Dat staat ongeïnteresseerd.
Een hotel in Australië heeft zelfs in zijn arbeidsvoorwaarden opgenomen dat gapen tot ontslag kan leiden! Als dit soort praktijken ook in ons land zouden voorkomen, dan was ik reeds honderd keer ontslagen.
Zo komt het frequent voor dat ik tijdens een sollicitatiegesprek, een koffiekransje, een gezellige borrel ergens of een gedachtewisseling met een vriendin, familielid of collega die mij haar diepgaande geheimen verklapt o.i.d., oeverloos tegen deze onverslaanbare maar biologische reflex vecht.
Ik kan er niets aan doen, vooral door mijn gebroken nachten, lijkt mijn mond met enige regelmaat te willen zeggen: ‘Ik wil open! NU!’ en snakt mijn hele lichaam naar een flinke hap lucht. Maar ik klem mijn kiezen, probeer er niet aan te denken, trek vreemde gezichten, frummel aan mijn haar, leg spelenderwijs mijn vingers over mijn mond. Ik gooi alles in de strijd teneinde mijn ingang samen te persen, en bovenal: dit niet te laten merken. Maar wanneer het me enigszins lukt mijn lippen op slot te houden, dan doen mijn neusgaten er wel even een schepje bovenop. Een dit-is-geen-desinteresse-hoor!-verontschuldiging is dan ook meestal het gevolg.
Maar hè, hè, het is dan toch eindelijk bewezen. Gapen is geen signaal om aan te geven dat je wilt slapen. Welnee, het is juist een manier om alert te blijven. Volgens Amerikaans onderzoek worden door het wijd openen van de mond, de hersenen gekoeld. Koele hersenen werken beter en sneller dan hersenen die relatief warm bloed krijgen aangevoerd.
Geeuwen tijdens een gesprek is dus geen teken van te weinig respect voor de gesprekspartner, of een teken dat je je verveelt. Integendeel. Het moet meer worden gezien als een poging om het gesprek goed te blijven volgen. (Bron: gezondheidsplein.nl) Kortom: wanneer je geeuwt, ben je juist geïnteresseerd! Kijk, dat is nog eens informatie waar ik wat aan heb; nu kan ik voortaan overal en altijd ongegeneerd zitten gapen. En mag ik ervan uitgaan dat je deze tekst in ieder geval best boeiend en niet saai vond, wanneer je mond tijdens het lezen inderdaad wijd open ging.
( Bron Maar tis echt op mijn lijf geschreven dit stuk)
Mooie avond in Ijmuiden
Yaartjes log
|
25 Oktober 2009 | 15:10:55
Heb gisteren een mooie avond gehad in Ijmuiden.
Ik ging naar de familie van mijn overleden vriendin Petra.
Het condoleanceregister die ik had aangemaakt op condoleance.nl aan haar mams overhandigd, ik had daar een mooi boekwerk van gemaakt met deze bewerking van Peet als voorkant
We hebben daar wat gedronken, foto´s gekeken, veel herinneringen opgehaald, ik heb de urn van Petra in mijn handen gehad, wat was dat een rare gewaarwording zeg pff, heel moeilijk moment voor mij en natuurlijk heb ik ook wat traantjes laten vloeien 
Ik mocht ook iets uitzoeken uit Peet haar spullen, dat vond ik zo mooi en ontroerend. Ik heb pantoffels uitgekozen, grote dino of kikkerpoten.
Dit had een speciale herinnering voor mij. Zij heeft deze namelijk zelf ontworpen in de tijd dat wij heel dik waren met elkaar (zijn we altijd wel geweest maar periodes zagen we elkaar dagelijks en soms lange tijd niet, zoals de afgelopen 1,5 jaar  ).
Ik kan het me nog zo goed herinneren. Dolci's hield een ontwerpwedstrijd, wie de leukste pantoffels kon ontwerpen. De winnaar zijn ontwerp zou worden uitgebr8 en in de winkels komen. Peet deed vol enthousiasme mee en ze won ook 9 van de 10x dit soort wedstrijden. En jahoor ze won deze dus ook. Ik weet nog dat we samen stonden te springen om de uitslag haha. Maar wat nou heel gemeen was eigenlijk van Dolci's, Peet kreeg er 100 gulden (toen nog) voor en dat was het. Haar ontwerpen hebben een paar jaar in de winkel gelegen en ze zag er geen cent van terug. Ik was er woedend over maar Peet deerde het niet zo en daar werd ik nog bozer over haha. Maarja met zo'n wedstrijd koopt zo'n winkel dus meteen jouw ontwerp af. Er stond niet eens de naam op van Peet 
Maargoed dat is me altijd erg bij gebleven en ik ben dol op dit soort pantoffels dus dat vond ik dan ook erg mooi om uit te zoeken.
Oja en ik heb een mooie tattoo uitgezocht die Peet heeft ontworpen, die wil ik op mn enkel, ooit  . Wanneer ik die ga zetten? UUHHHH hahaha in t jaar kruik denk ik  . Peet haar moeder vroeg nog of ik as van Peet erin wilde hebben, daar ga ik echt over nadenken.
Na de borrel bij Ria (haar mams) zijn we met zijn 7en (Peet haar zusje, diens man, haar mams, haar andere goede vriendin, diens vriend en Pat en ik)
naar het theater gegaan in Ijmuiden want Michael, een vriend van Peet die ook op haar crematie had gezongen, gaf daar zijn cd presentatie. Hij br8 ook weer het lied van Peet ter gehore en we schoten weer vol met zijn allen .
Kortom het was echt een hele mooie avond.
Hier wat foto's.
Irenke (Peet haar andere goede vriendin) en ik
Iris (Peet haar zusje en lijkt erg op Peet) en ik
Met zijn 3en
Zoals jullie weten is mijn dierbare vriendin Petra op 19 augustus 2009 door een noodlottig ongeval om het leven gekomen. Ik heb toen een mooie foto van ons bewerkt en deze ingelijst gisteren. Peetje staat mooi op de sitetale met een kaarsje.
|
|
|
|
|
